Pracownicy Zakladu












 

GALERIA

ARCHIWUM

   
Klimat Krakowa  

WILGOTNOŚĆ

Roczny przebieg wilgotności powietrza w Krakowie, ze względu na położenie miasta
w dolinie pomiędzy obszarem wyżynnym a Karpatami, wykazuje większą zmienność niż ośrodki zlokalizowane na nizinach, gdzie parametry wilgotności odznaczają się nieznacznymi wartościami rocznej amplitudy. Warunki wilgotnościowe Krakowa kształtowane są także w dużej mierze zarówno przez liczne cieki obecne na terenie miasta, jak i przez sztuczną powierzchnię miejską.
Najwyższą wilgotnością cechują się miesiące zimowe. Wilgotność względna powietrza sięga 85%, natomiast niedosyt wilgotności nie przekracza 1,0 hPa. Zima odznacza się także wyrównanym przebiegiem dobowym parametrów wilgotności. Najsuchszą porą roku jest lato oraz schyłek wiosny. Wilgotność względna osiąga wtedy najniższe wartości, zaś niedosyt wilgotności najwyższe. W ciepłej połowie roku mają miejsce znaczne wahania wilgotności w ciągu doby. Do nadmiernego wysuszania w ciepłej połowie roku przyczynia się wysoka temperatura powietrza, jaką notuje się w mieście w godzinach południowych. Powoduje ona większą "chłonność" powietrza - większa ilość pary wodnej potrzebna jest do uzyskania stanu nasycenia.
Opierając się na analizie przebiegów parametrów wilgotności powietrza, można jednoznacznie stwierdzić, iż minione stulecie należało do okresów wilgotnych. Przez ponad pół wieku dominowały wartości przewyższające średnie wieloletnie.
Do istotnego statystycznie wysuszenia powietrza w Krakowie, co jest widoczne przede wszystkim wiosną (kwiecień) i jesienią (październik), przyczyniło się ostatnie trzydzieści lat XX w., które odznaczało się wilgotnością znacznie niższą od przeciętnej.
Geneza coraz większej suchości powietrza w Krakowie leży prawdopodobnie
w dynamicznym rozwoju miasta, jaki nastąpił po 1970 roku. Wzrost gęstości zabudowy, rozbudowa sieci komunikacyjnej, pokrycie ulic i placów betonem
i asfaltem doprowadziło do zmniejszenia powierzchni terenów zielonych, a tym samym do redukcji powierzchni retencyjnej wód opadowych i szybkiego spływu powierzchniowego; utrudniony został także przebieg procesów parowania
i transpiracji.

Autor: Agnieszka Wypych Opracowanie: Dorota Matuszko

 

 
 
Uniwersytet Jagielloński
Wszelkie prawa zastrzeżone. © 2003-2004  Zakład Klimatologii
Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej, Uniwersytet Jagielloński
Autor strony: Andrzej Kotarba; Webmaster: Agnieszka Wypych